Emetullah Rabia Gulnus Sultan

Emetullah Rabia Gulnus urodziła się ok. 1642 roku na Krecie, prawdopodobnie w miejscowości Rethymno (Kreta była pod rządami Wenecji). Urodziła się najprawdopodobniej jako Evmana Voria, a jej ojcem mógł być prawosławny ksiądz, pochodzący z Grecji. Istnieje również teoria, iż jej matka miała powiązania z Wenecką rodziną Verzzizi.  Najprawdopodobniej została porwana w1646 roku, podczas wojny na Krecie - Wenecji i Imperium Osmańskiego. Następnie jako niewolnica została oddana do haremu, gdzie otrzymała imię Mahpare. Jako jedyna sama przyciągnęła uwagę Sułtana Mehmeda IV. Sułtan obdarzył ją wielkim uczuciem, jednak później zakochał się w  Gülbeyaz, a Rabia stała się okropnie zazdrosna, co doprowadziło do morderstwa Gülbeyaz. Podczas gdy nałożnica siedziała na skale, patrząc w morze, ta miała do niej podejść i ją zepchnąć, inne wersje mówią, iż nakazała ją udusić, a następnie wrzucić do morza. Została Valide Sultan w 1695 roku, kiedy na tronie zasiadł jej syn Mustafa. Miała wpływy na synów oraz na ich politykę, zwłaszcza na Ahmeda III. W 1703 roku została odesłana do Edirne (według jednej teorii na własne życzenie - możliwe, iż stało się to wcześniej), jednak powróciła do Stambułu w 1703 roku po śmierci Mustafy, bądź z początkiem 1704 roku, gdyż jej 2 syn zasiadł na tronie. Mimo to nie wróciła do Topkapi, a do starego pałacu. Jednak nie była więźniem starego pałacu i wolno jej było na przemieszczanie się, co też czyniła. Często odwiedzała Ahmeda i pałac Topkapi, oprócz tego też i córki oraz była obecna na ślubie jednej z nich. Odwiedzała z synem również wielkiego wezyra i innych paszów. Ahmed pozwalał jej na podróże po Imperium, była częstym gościem Edirne oraz innych przy okolicznych prowincji. Miała odegrać wielką rolę na decyzję Ahmeda, na temat wojny z Rosją. Bardzo dużo udzielała się na ten temat i doradzała mu.  Zmarła 6 listopada 1715 (według jednej teorii w Edirne, innej w Stambule) prawdopodobnie z przyczyn naturalnych. Została pochowana w Meczet Yeni, który sama wybudowała.

Dzieci 

Hatice Sultan - ?

Mustafa II - ur. 6 luty 1664, zm. 29 grudnia 1703

Ahmed III - ur. 30 grudzień 1673, zm. 1 lipca 1736

Fatma Sultan - ?

* Istnieją podejrzenia, iż Rabia chciała zamordować Sulejmana II oraz Ahmeda II, kiedy byli jeszcze książętami, jednak Turhan Hatice miała ją powstrzymać. 

* Była Ostatnią Haseki w historii.

Sehzade Mehmed -Syn Ahmeda I

Sehzade Mehmed urodzony 8 marca  1605, zmarły 12 kwietnia 1621. Co prawda istnieje również wersja urodzin 3 sierpnia, jednak popularniejszą datą jest 8 marca. Co do daty śmierci Mehmeda również istnieją pewne nieścisłości, większość uznaje, iż była to data 12 kwietnia, a niektórzy 12 stycznia. Nie mniej, jednak według historyka prof. Feroza z uniwersytetu Yeditepe po przebadaniu wielu ksiąg spisanych w zbiorach pałacu jak i w zbiorach relacji ludności zaznacza, iż trafniejszą datą jest data kwietniowa. Między innymi dlatego, że dzień po śmierci Mehmeda nastąpiła wielka, okrutna i niespodziewana zima, co według większości jego współpracowników notuje, iż "niespodziewana" zima nie mogła nastąpić w Styczniu, gdyż pierwszy śnieg został zanotowany na przełomie października i trwał mniej więcej do Stycznia, bądź lutego. Niezbyt wiele wiemy o samym księciu Mehmedzie wiadomo , iż był chłopcem o jasnej cerze i brązowych włosach. Nie był mniej wykształcony, od swego starszego brata - Osmana, potrafił płynie władać greckim, jak i arabskim. Był również uzdolniony poetycko, pisał wiersze pod pseudonimem Sair.  Poniżej wstawiam wiersz, który ma być jego twórczością przetłumaczony z Osmańskiego na Turecki.

Başın yine dumanlı
Sende gibi sevdalı mısın?
Sende Allah gibi sevdalı mısın?
Sende Ferhat  sevdalı mısın?
Ne çileler çektim zalim felekten
Hayatımı geçirdiler kafes
gibi sever misin yürekten
Sende benim gibi sevdalı mısın?

 Tłumaczenie:

Wcześniej dymiąca głowa.

Czy jesteś (zakochana ew. kochasz ew. Miłości) jak ja?

Czy Bóg posłał nas w miłości?

Czy jesteś w miłości jak Ferhat? 

Wziąłem od losu cierpienie.

Spędziłem (ew. Spędzam) moje życie w klatce.

Jak szczerze kocham..

Czy jesteś (zakochana ew. kochasz ew. Miłości) jak ja?

Książę Mehmed po śmierci swego Ojca został zamknięty w klatce wraz z pozostałymi książętami i 

pozostał tam, aż do swej śmierci. Od 1618 roku został księciem koronnym, co oznaczało, iż zasiądzie na tronie, po śmierci swego starszego brata, jak ustalono pomimo, iż Osman pozostawi po sobie potomków. Mehmed i Osman nigdy nie byli wspierającymi się braćmi, a rywalizującymi; można powiedzieć na każdym kroku. Mehmed miał być zazdrosny o swą matkę, która darzyła Osmana według niego większym uczuciem, niż jego samego. Zazdrosny chłopak często doprowadzał do kłótni, chcąc zwrócić na siebie uwagę rodziców, od starszego brata. Chociaż są i osoby które uważają, iż to nie Kosem była jego matką, a Mahfiruze, jednak jest to bardzo mało prawdopodobne, gdyż między nimi byłaby zbyt mała różnica i nie byłoby fizycznej możliwości, aby to właśnie Mahfiruz była matką Mehmeda. Z kolei przeciwnicy Kosem uznają, iż ona nie mogła zostać jego matką, gdyż 1605 roku urodziła córkę Ayse, jednak nikt nie wykluczył narodzin bliźniąt. Sami przedstawiciele weneccy ujęli, iż Kosem jest matką drugiego syna Ahmeda. Ten fakt potwierdził Pietro Valle w swoich listach, w których napisał, iż Kosem została królową i matką drugiego sułtańskiego syna. Faktycznie, przekręcając jego imię na Mahmud.  Jeżeli w rzeczywistości Kosem nie była jego matką to możliwe jest również, iż matką Mehmeda była nieznana konkubina, która najpewniej szybko zmarła. Książę Mehmed miał wielkie poparcie i uwielbienie wśród janczarów. 

Istnieje wiele teorii dlaczego Osman miał wydać wyrok na swego brata. Najpopularniejszą teorią jest, iż wydał wyrok po powrocie, bądź na wyprawie Chocimskiej po otrzymaniu wiadomości o swej ciężarnej nałożnicy. Wiązało się to z tym, iż potwierdził swoją płodność, a co za tym szło - brat nie był mu już potrzebny, a po zabiciu koronnego brata, mógł oddać prawo tylko dla swych synów, co właściwie chciał dokonać, by tron przechodził z Ojca na syna, wykluczając braci. Jest też wersja, iż wśród Osmana pojawili się nieprzychylni mu ludzie, którzy podburzyli Sułtana przeciw swemu bratu, rozpowiadając plotki o domniemanym buncie Mehmeda. Według niektórych został zabity w obecności sułtana, do którego miał krzyczeć m.in.

"Życzę Ci, aby twoje panowanie było jedną wielką porażką!"

"Życzę Ci, abyś skończył gorzej niż ja sam!"

"Jako, iż umieram modle się do Boga, by odebrał Ci to co Ci dał!"

"Obyś zdechł szybko szczurze! 

"Obyś zginął gorszą śmiercią, niż mi wybrałeś!"

Po śmierci Mehmeda w korpusie janczarów wybuchły bunty, jednak swoje niezadowolenie okazywali zarówno zwykli prości, ludzie, którzy mieli obrażać za cenę własnego życia sułtana. 

Wielu ludzi uznaje, iż Mehmed nigdy się nie zbuntował, a po wydarzeniach z 1622 roku wypełniło się przeklęcie brata. Został pochowany w grobowcu swego ojca tuż obok niego.

Handan Sultan

Handan Sultan ur. około 1574 roku, posiada trzy wersje pochodzenia (dzisiejsza: Wenecja, Bośnia i Hercegowina, bądź Grecja). Urodziła się najprawdopodobniej jako Helena. Przed trafieniem do haremu Mehmeda III służyła Geverhan Sultan - czyli córce Selima II. Mąż Geverhan - Sokollu Mehmed Pasza oddał ją do haremu Mehmeda III. W 1590 roku urodziła Ahmeda I. Przypisuje się jej również często syna Mahmuda, jednak jest to bardzo wątpliwe i najpewniej był on synem Halime Sultan. Mehmed III stosował zasadę 1 dziecko, na jedną nałożnicę, dlatego też mało prawdopodobne jest, aby którakolwiek z jego kobiet urodziła więcej niż jednego syna. Handan bardzo bała się o życie ukochanego Ahmeda i łasiła się przy obecnej Valide Sultan, trzymając jej stronę. Handan nie potrafiła się do końca odnaleźć w haremie, nie była nauczona intrygowania i krwawe rozgrywki pomiędzy kobietami ją nie interesowały. Dlatego Safiye Sultan widziała w niej najlepszą osobę do współpracy, by mieć kontrolę nad nowym sułtanem. Safiye dążyła do egzekucji Mahmuda i zachęcała Handan do tego samego oraz rywalizacji z Halime. Handan, jednak nie potrafiła przeciwstawiać się silnej z charakteru Halime i jedynie rozgłaszała plotki na temat Mahmuda m.in. iż jest bezpłodny. Safiye w końcu dopięła swego i 7 czerwca 1603 roku Książę Mahmud został stracony, jednak i to jej nie zadowoliło i namawiała Handan, by wspomogła ją w uśmierceniu, bądź odesłaniu Halime. Jednak słaby charakter Handan w żaden sposób nie pomógł. Po śmierci Mahmuda zostało tylko dwóch następców 13 letni Ahmed i 11 letni Mustafa. Z góry było wiadomo, iż na tronie po Ojcu zasiądzie starszy z ostałych książąt. Ahmed zasiadł na tronie i już pierwszego dnia odmówił regencji. Handan była poirytowana i zaskoczona zachowaniem syna, gdyż miała pełnić rolę regentki wraz z jego wieloletnim mentorem i nauczycielem Mustafą Efendim. Handan zadbała jednak o wyczyszczenie wyższych stanowisk m.in. Sądów i zastąpienie nowymi osobami, często wraz z Mustafą Efendim podpowiadała mu w wyborze paszów. Handan chciała ugrać coś na arenie politycznej, jednak syn mocno ją ograniczył. Pensja 1000 akcze nie pozwalała jej na wielkie manewry polityczne. Porównując, Haseki Sultan otrzymywała taką samą pensję jak Handan, z kolei Valide Sultan powinna otrzymywać 2000 akcze. Ahmed,  jednak nie zmniejszył pensji swej babki i zarabiała w tym samym czasie 3000 akcze, czyli tyle samo, co w chwili, gdy sprawowała role Valide Sultan swego syna. Pensja dla Handan ukazywała również jak

bardzo nisko cenił ją Ahmed. Handan doprowadziła do wypędzenia Safiye z Topkapi, gdyż wiedziała jaką ma władzę. Ahmed, nasłuchując się różnych opowieści na temat swej babci i mając w pamięci to, co stało się z jego starszym bratem z obawy o swe życie odesłał ją do starego pałacu.  W 1604 roku, a dokładniej 3 lutego o północy Handan zaprosiła do swej komnaty Alego Paszę i przeprowadziła z nim bardzo długą rozmowę, odnośnie państwa. Wkrótce Ahmed zdecydował się zabić swego mentora. Handan miała poniżyć swą głowę przed synem i prosić go, by tego nie robił. Handan długo próbowała zrozumieć, dlaczego syn skazał go na śmierć, ten miał powiedzieć, iż go ułaskawił i odesłał, jednak mimo wszystko otrzymał zasłużoną karę. Tuż przed śmiercią Alego na arenie politycznej pojawił się utalentowany Dervis Pasza, który stał się jej ulubieńcem. Dzięki wsparciu Sułtanki Matki w 1604 roku dostał się na stanowisko sądownicze, aż w końcu dwa lata później został Wielkim Wezyrem.  Z kolei Handan w 1604 roku wciągnęła się jeszcze bardziej w politykę i próbowała być pośrednikiem między jej synem, a wezyrami, co wychodziło jej raz lepiej, a raz gorzej. Każdy kto chciał się spotkać z Ahmedem, najpierw musiał napisać prośbę do Handan i musiała być ona przez nią zaakceptowana.

Wenecki Bon sporządził raport po pobycie w Stambule gdzie zanotował :

 "Królowa Matka rozwija swój autorytet u sułtana codziennie, dlatego nierzadko widzi się ją w otoczeniu Jego Królewskiej Mości oraz paszów i innych dostojników, którzy kierują do niej swoje prośby w wszystkich rzeczach, których chcą od sułtana. Lecz ona stała się świadoma i pouczona o nieprawości byłej Królowej Matki, więc przychylność poczęła zdobywać stopniowo i nie słyszy się, aby były to jej pierwsze podjęte w tym kierunku kroki, ponieważ to młoda kobieta, lecz wierzy się, że jak każdy może osiągnąć sukces i przewyższyć nawet innych."

Handan udzielała się charytatywnie, a swoją skromną pensję wydawała m.in. na renowację grobu Mehmeda III, pensje dla służby, a pozostałość oddawała biednym. Handan zmarła nagle 9 listopada 1605 roku. Początkowo o jej śmierć podejrzewano Ahmeda, który miał zaplanować jej śmierć i ją otruć. Jednak najprawdopodobniej był to rak żołądka, bądź inna poważna choroba wewnętrzna.

*Handan miała wiernego służącego Haci Agę, po jej śmierci to właśnie on przejął władzę w haremie. 

*Ahmed zachował 7 dniową żałobę po jej śmierci, odmówił wyjazdu ze Stambułu.

*Pochowana została w grobowcu Mehmeda III.

*Nazywano ją płaczącą sułtanką. 
*Niektórzy przypisywali jej, iż była matką Mustafy, gdyż chciała utrzymać go przy życiu oraz nakłoniła Ahmeda do zmiany prawa. Prawda była inna - Ahmed był młody i nie miał jeszcze dzieci, a gdyby Ahmed okazał się bezpłodny, dla bezpieczeństwa chciała oszczędzić Mustafę.
*Niektórzy twierdzą, iż ani Handan, ani Halime nie były matkami Mahmuda. 
* Leonardo Don zapisał w swoim raporcie po pobycie w 1596 roku w Stambule,  gdzie wybrał się, aby pogratulować Mehmedowi III wstąpienia na tron. Pisze w nich o trzech synach z jednej matki - Ahmed Selim i Sulejman wspomina również o dwóch córkach z tej samej matki. Dokładniej, jednak nie wiadomo na ile jest to prawdą. Jednak nadmienić trzeba, iż uznany w tym raporcie Selim urodził się 1585 roku i był w rzeczywistości księciem koronnym jakim go opisywał. Jednak istnieje możliwość, iż chodziło o całkiem innego chłopca, bądź zwyczajnie raport zawiera błędy i niedopatrzenia. 
*Szczegółowo nie można określić ile dokładnie miała dzieci Handan, jednak najpewniejszymi jest 2:
Ahmed  ur. 18 Kwietnia 1590, zm. 22 października 1617
Esra Sultan ur. 1597, zm ?

Mehmed II Zdobywca

Mehmed II ur. 30 marca 1432 w Edirne, zm. 03 Maja 1481. Syn Murada II i Humy Hatun.

Mehmed urodził się jako 4 syn Murada. Murad nie oczekiwał jego narodzin, miał już swoich ukochanych synów, a w szczególności Alladina - jak to nazywał "lepiej urodzonego". W chwili narodzin Mehmeda, Murad czytał w swojej komnacie fragment Koranu (o proroku Mahomecie), w tym czasie do jego komnaty wszedł posłaniec, ogłaszając, iż Huma urodziła syna. Z racji tego, że Mehmed nie był wyczekiwany i upragniony ojciec nie zwracał na niego największej uwagi. Nie otrzymywał praktycznie żadnego wychowania i edukacji. Szanse na to, aby kiedykolwiek został Sułtanem były znikome. Zmieniło się to w chwili gdy zmarł Ahmed - najstarszy syn Murada -, a później ukochany Alladin. Wtedy Murad zwrócił uwagę na niewykształconego syna i zapewnił mu najlepszych nauczycieli. Mehmed zainteresował się wtedy głównie naukami ścisłymi: m.in. przyrodą, matematyką, ale też filozofią. Był również bardzo zainteresowany architekturą  i religiami świata. Podobno otaczał się relikwiami chrześcijańskimi i interesował się tą religią, co nie podobało się Ojcu jak i poddanym. Jego kontakty z Ojcem nie 

Huma Hatun - Matka Mehmeda II

poprawiły się nawet, gdy został najstarszym następcą tronu, gdyż ten nadal nie okazywał mu żadnych uczuć. Od małego uwielbiał słuchać opowiadań o podbojach i marzył o zdobyciu Konstantynopola. Mehmed zasiadł na tronie po raz pierwszy po abdykacji jego Ojca w sierpniu 1444 i panował do września 1446, a drugie panowanie przypadło od 3 lutego 1451, do 3 maja 1481. Postać Mehmeda jest dość sprzeczna, podczas jego panowania ludzie obawiali się być chociaż trochę o coś podejrzewani. Gdy ktokolwiek zrobił coś przeciw niemu - Mehmed porządnie się mu odpłacał. Z kolei jeśli ktoś był dla niego przychylny - szczodrze go wynagradzał.  Z kolei z matką, która zezwoliła synowi wydzielić specjalne pomieszczenia dla kobiet (harem), miał bardzo dobry kontakt. Niektórzy uważają, iż synowie go nie cenili, ale się go bali. Przez otaczanie się relikwiami innej religii jego synowie uważali, iż jest niewierzący. Mimo to, Mehmed wybrał sobie następce wśród synów i był to książę Mustafa, który swoją drogą był strasznym kobieciarzem. Zginął w niewyjaśnionych okolicznościach, jednak padają pewne podejrzenia, iż przez romans z żoną paszy przepłacił życiem (został stracony). Jak już powszechnie wiadomo Mehmed II stronił od kobiet, wolał się zająć książkami, czy swoim ogrodem, któremu swoją drogą poświęcał mnóstwo uwagi, a haremowe zabawy go bardzo denerwowały.

Miał 4 znane żony: 

Sitti Hatun - była Turczynką, pochodzącą ze szlachetnej rodziny, a sam Mehmed miał z nią ślub. Mimo, iż sam ją wybrał, to nie przepadał za nią. Była bardzo wielką intrygantką i przy okazji arogantką, a Mehmed cenił spokój.

Gulsah Hatun- Mehmed nie bardzo się nią interesował, była dla niego kobietą na jedną noc. Jednak mimo wszystko była matką jego ukochanego syna Mustafy

Emine Gulbahar Hatun - Najbardziej spokojna kobieta Mehmeda i to też w niej cenił. Była jego ulubienicą i jeśli wołał do alkowy kobietę, najczęściej właśnie chodziła Emine. Była matką Bajazyda II i prawdopodobnie sułtanki Geverhan.

Cicek Hatun.-Była matką najmłodszego syna - Mehmeda - i księcia Cema. Była dość mściwa i okrutna. Wszystkie kobiety Mehmeda odnosiły się do niej z wielkim szacunkiem i dystansem. Nie była lubianą osobą w haremie. Mimo to Mehmed lubił Cema. 

Nieznana jest matka księcia Korkuta. 

Najbardziej znanym podbojem Mehmeda II jest Konstantynopol, który zdobył 29 maja 1453 roku. Podczas swego wjazdu do miasta ludzie plotkowali. Mehmed usłyszał m.in. "Lepszy Turecki turban od cesarza, czy papieża." Mehmed to wykorzystał i ku zadowoleniu nowych poddanych zezwolił na wolność religijną. Inni uważali, iż to też przez jego zamiłowanie do innych wyznań.Wejście Mehmeda do Konstantynopola, zakończyło erę Cesarstwa Bizantyjskiego. Wtedy też zmieniono nazwę państwa z Konstantynopola na Istambuł i ustalono ją nową stolicą państwa. Kolejne lata należały do Mehmeda. Zdobył ostatnie tereny należące do Cesarstwa Bizantyjskiego, Wenecji, posiadłości Morei, Serbię, Bośnię, Trapezunt, Włoszczyznę, Albanię, Mołdawię, a w 1475 roku od Imperium został uzależniony Chanat Krymski oraz miasto Kaffa. Niedługo później został zniszczony emirat Karamanu. Kolejnymi podbojami była Italia i Otranto. Mehmed zamarzył sobie podbić Rodos, jednak wysłał zbyt małą ilość wojska i po 89 dniach oblężenia armia powróciła bez zwycięstwa. Po nieudanym podboju Rodos Mehmed II zamarzył sobie podbić Egipt, jednak zmarł pod Gebze podczas wyprawy.

Został pochowany w meczecie Fatih Mehmed, a na jego grobowcu wyryto napis: "Zamierzałem podbić Rodos i podporządkować Italię."

Był mężczyzną bardzo przystojnym, upartym, ale też bardzo mściwym i nieprzystępnym. Był osobą o wielu twarzach i ciężko było wyczuć jego myśli i zamiary, jednak do osób dobrodusznych nie należał.

Najbardziej znanym prawem, które pozostawił po sobie na setki lat było prawo Fatiha.

"Gdy któregokolwiek z moich synów Bóg obdarzy sułtanatem słuszne jest, aby jego bracia z uwagi na zachowanie przyrodzonego porządku, zostali zabici." 

Do stworzenia tego prawa przyczyniło się m.in. to jak wiedział ile jego Ojciec musiał poświęcić i stracić by zasiąść na tronie. Już jako mały chłopiec widział walki o tron, dodatkowo spotęgowało to jedno wydarzenie, kiedy chciano na tron posadzić (a jego obalić) spokrewnionego z nim Orhana Beja. Mehmed kiedy wstąpił na tron po raz drugi, szybko wprowadził to prawo, a ulemowie je poparli.

Czy Mehmed zabił swoich braci trudno stwierdzić: co inne źródło, to inna opinia. Jedne mówią, iż zabił tylko jednego brata - Ahmeda małego, z kolei inne, iż zabił swoich trzech braci: Hassana, Ahmeda małego i Orhana wraz z rodzinami, a jeszcze inne, iż nie zabił żadnego z braci, chciał jedynie zabezpieczyć przyszłość syna, który zasiądzie na tronie.

*Niektóre źródła podają, iż miał ukochaną nałożnicę niejaką Alexandre/Roxellane, a ich miłość była czysto platoniczna.   

*Jest posądzany o homoseksualizm.

Sehzade Mehmed - Syn Sulejmana. + Humasah

Mehmed urodził się w 1521 roku, zmarł w (6 listopada) 1543 w Manisie. Był najstarszym dzieckiem Hurrem i Sulejmana i jednocześnie najukochańszym. Jako jedyny książę z synów (jednoczesny pretendent do tronu) Sulejmana posiadał wyższe wykształcenie - oprócz niego to wykształcenie posiadał tylko schorowany Cihangir. Doskonale władał mieczem, podobno miał nauczyć się tego szybciej od swego starszego brata - Mustafy. Mehmed był bardzo inteligentnym, oczytanym i mądrym księciem, jednak podobno miał trudności z nauką języków, co bardzo go denerwowało i do czego bardzo się przykładał, by nie zawieść ojca. Podobno był bardzo spokojny i nie wdawał się w kłótnie i spory, a wręcz ich unikał.  Miał bardzo dobre relacje z każdym z rodzeństwa zwłaszcza Mihrimah, Cihangirem oraz Mustafą, którego postawił sobie na wzór. Mehmed radził się Mustafy w wielu sprawach, z powodu wieku i doświadczenia, które Mustafa już posiadał, często Mustafa odsyłał Mehmedowi w liście rady, dlatego też twierdzono, iż Mehmed był bardzo niezdecydowany. Cihangir miał uwielbiać Mehmeda, w taki sam sposób, jak uwielbiał Mustafę, jednak gdy Mehmed zmarł Cihangir miał zaledwie kilka lat, dlatego też podobno zareagował na to bardzo emocjonalnie i rozpaczał, a Mustafa dał mu oparcie w ciężkich chwilach. Sulejman uwielbiał spędzać czas z Mehmedem, uważał go za bardzo mądrego i jedynego godnego tronu. Sulejman miał szczególnie uwielbiać długie rozmowy z Mehmedem, sądził że jego słowa są bardzo mądre, przemyślane i inspirujące. Podobno uwielbiał spędzać czas z synem do tego stopnia, iż specjalnie urządzał polowania, na które zabierał tylko Mehmeda. Hurrem była bardzo dumna i wspierała syna, twierdziła, iż jest jedynym godnym następcą Sulejmana. Mehmed w 1540 roku otrzymał od Ojca prowincję - Manisę -, jednakże ludność, nie znając jeszcze księcia nie była zadowolona ze zmiany i chciała powrotu Mustafy. Jednak wkrótce ludzie przekonali się co do niego i bardzo pokochali. Podobno mówili o nim same dobre rzeczy i byli z
niego bardzo zadowoleni, sami opiekunowie Księcia oraz paszowie uważali go za bardzo dobrego i zdolnego gubernatora i wychwalali go przy Sulejmanie. Mehmed nie chciał mieć złych kontaktów z Mustafą, podobno dlatego nie wchodził w kontakty z Janczarami i pojawiał się w korpusie zawsze w obecności starszego brata. Mehmed wziął udział w wyprawach wojennych swojego Ojca, gdzie wykazał się wielkim talentem i sprytem (według jednej teorii, był głównym pomysłodawcą strategi  na atak który zakończył się zwycięstwem). Janczarzy zobaczyli w nim wielkiego wojownika i mocnego rywala Mustafy. Mehmed zmarł w 1543 roku na Ospę. Sulejman bardzo przeżywał śmierć ukochanego synka, przez 40 dni (tyle trwa żałoba w Islamie) chodził na grób syna i czytał mu modlitwy. Z kolei o Hurrem mówi się, iż popadła w depresję i ze śmiejącej się sułtanki, stała się smutną, płaczącą kobietą, a następnie popadła w chorobę i w gorączce leżała kilka dni, a później często odwiedzała grób syna.

Książę poślubił swoją kuzynkę Esmehan, z którą miał jedną córkę Humasah ur. w 1540 roku. Małżeństwo to było bardzo udane, kiedy Esmehan zaszła w ciążę Mehmed bardzo chciał mieć syna, jednak gdy urodziła się córka, stała się dla niego oczkiem w głowie. Esmehan po śmierci Mehmeda załamała się na tyle, iż nie była w stanie zajmować się córką, Humasah trafiła pod opiekę Hurrem.

* Mehmed miał otrzymać Manisę, ze względu na swoje wielkie zasługi na wojnie.
* Podobno w pałacu otrzymał przydomek Melek - Anioł.
* Podobno był osobą, która była dobrym słuchaczem i niosła pomoc.
* Istnieje teza, iż Mehmed został specjalnie zarażony przez osoby, które wspierały Mustafę, gdyż widziały w nim wielkie zagrożenie w posadzeniu Mustafy na tronie, a ślady zatarto by wyglądało, iż sam się zaraził.
* Istnieje wersja, iż niektórzy Paszowie uważali, że Mehmed swoim talentem przypomina sułtana Mehmeda II.
* Podobno był najbardziej podobny do Ojca, jednak była widziana w nim nutka Słowiańskich genów. Jest również uważany za bardzo przystojnego księcia (według niektórych był najprzystojniejszym synem Sulejmana, inni że był równie przystojny jak Mustafa). Podobno był bardzo szczupłym, ale dobrze zbudowanym (czyt. umięśnionym) księciem, oraz był dość wysoki.
* Sulejman wybudował na jego cześć Meczet Sehzadebasi.
* Możliwe, iż urodził się na wiosnę.
* Był doskonałym strategiem.
* Podobno był umysłem typowo ścisłym.

Historyczny Kaftan Mehmeda, który nosił podczas ceremonii miecza ->

HUMASAH

Humasah Sultan ur. 1540 roku, jedyne dziecko Księcia Mehmeda i Esmehan. Książę Mehmed bardzo liczył na syna, ale kiedy urodziła mu się córka stała się dla niego oczkiem w głowie. Po śmierci Ojca Humasah została przygarnięta i wychowywana przez Hurrem i również dla niej stała się bardzo ważna. Hurrem chciała mieć Humasah ciągle przy sobie, nie pozwoliła, by wychowała ją Esmehan (która miała mieć po tym wszystkim różne stany emocjonalne). Mimo, iż wielokrotnie miała zostać wydana za mąż Hurrem nigdy się na to nie zgodziła dopiero w 1556 roku Hurrem zgodziła się na ślub Humasah, ale pod warunkiem, iż zostanie ona w Topkapi i tak Humasah została przy niej do jej śmierci. Humasah była bardzo związana z babcią traktowała ją jak matkę i bardzo przeżywała jej śmierć. Miała trzech mężów:
1. Mehmed Ferhat Pasha 1556-1575
2.Lala Mustafa Pasha 1575-1580
3.Gazi Mehmed Pasha 1581-1593
Urodziła Sultanzade Abdulbaki Bey (Syn Mustafy Paszy) ok. 1576.
Po za tym urodziła 5 córek Ferhatowi Paszy i 4 synów nieznanych z imienia, a
ze swoim ostatnim mężem miała jednego syna nieznanego z imienia.
Zmarła w 1589 w wieku 53 lat z nieznanej przyczyny. Została pochowana w Meczecie Sehzadebasi w grobowcu Ojca, tuż obok niego.

Córki Kosem

Ayse Sultan, urodzona 1605, zmarła 1657

Śluby: 

- Nasuh Pasza [1611-1614]

- Mehmed Pasza

- Ahmet Pasza

- Murtaza Pasza

- Celep Ahmed Pasza

- Voynuk Ahmed Pasza

- Mustafa Pasza

-Sulejman Pasza

* Nie była zadowolona z żadnego ślubu.

* W1632 roku, podczas buntu, miała się obronić i nie dopuścić do podejścia buntowników pod pałac.

* Większość swoich mężów zamordowała. 

* Pierwszy raz za mąż wyszła w 1611, a w 1614 prawdopodobnie po raz pierwszy zabiła człowieka.

* Uwielbiała zabawy, spędziła na nich całe życie

* Podobno, ciągłe wychodzenie za mąż bardzo źle wpływało na jej psychikę. Gdy w 1614 roku miała zostać ponownie wydana za mąż, miała wbrew wszystkim regułom rzucić się na ziemię krzyczeć i płakać. Ahmed zareagował na to,  co wyprawia jego córka w ogrodzie, jednak Kosem nie pozwoliła mu dojść do córki i powiedziała, że Ayse płacze ze szczęścia, co go uspokoiło i odszedł. 

* Przez wszystkie śluby miała znienawidzić matkę, niektórzy nawet podejrzewają, iż maczała palce w jej śmierci (miała mieć dobre kontakty z Turhan).

* Niektórzy podejrzewają, iż mogła mieć chorobę dwubiegunową, ze względu na to, iż służący się jej bali. Z jednej strony mogła być zadowolona, a z drugiej pomimo zadowolenia stać się zła i wydać rozkaz egzekucji.

* Jest uważana za najpiękniejszą córkę Kosem, a według przekazów dzień przelatywał jej na upiększaniu. Mówi się nawet, że nie rozstawała się z lustrem. 

* Miała dwóch synów: Mustafę i nieznanego z imienia.

Fatma Sultan, urodzona 1606, zmarła 1670

Zawarła 1 małżeństwo w 1616 roku z nieznanym mężczyzną. Dokładniej nie wiadomo kiedy się rozstali, jednak według jednej z teorii, Fatma miała skłamać, iż mężczyzna się do niej dobierał za wcześnie i chciał na niej wymóc współżycie. Nastąpić miał automatyczny rozwód oraz miał być on stracony.

W 1624 zawarła kolejne małżeństwo z Hasanem Paszą. Podobno miało to być udane małżeństwo, jednak w 1626 roku Kosem wymogła na niej rozwód, gdyż miała dla niej innego kandydata. Jednak krótko po rozwodzie Hasana z Fatmą, kandydat zmarł. W 1628 roku została wydana za Kara Mustafe Paszę i krótko po tym owdowiała, gdyż jej brat Murad wykonał na nim egzekucję, bo jak stwierdził " Działał wbrew Bogu". W 1629 roku zezwolono na jej powrót do Hasana Paszy i wzięła z nim ponownie ślub, jednak w 1631 Hasan zmarł. Następnie została żoną kolejno:

- Kanbur Mustafa Pasza 1632-2 lipca 1636

- Hoca Yusuf Pasza  1636 - 1637

- Maksud Pasza ? - 1644

- Melek Ahmed Pasza 6 kwietnia 1662 - 1 września 1662

- Agha Mustafa Pasza Kwiecień 1664 - 1666

* Małżeństwo z Melek Ahmed Paszą zostało zawarte wbrew jej i jego woli.

* Ahmed miał pokłócić się w noc poślubną z Mehmedem Koprulu, zrobił to specjalnie, by go ukarać na co Mehmed odpowiedział mu: daliśmy słonia paszy, co dla niektórych jest dowodem, iż była przy kości.

* Z kolei Fatma w noc poślubną oznajmiła Ahmedowi ile będzie kosztować go małżeństwo z nią, zażądała ogromnej kwoty, na co Ahmed powiedział, że kwota jest niemożliwa. Fatma powiedziała, że jedynym wyjściem jest rozwód. Ahmed zgodził się, a następnie zażądał zwrotu posagu. 

* Została pochowana w grobowcu Ahmeda I 

Geverhan Sultan, urodzona 1608, zmarła 1660 

Została wydana za mąż w 1612 roku i jej pierwsze małżeństwo trwało do 1614 roku z (Nasuh Paszą[?], który najprawdopodobniej się utopił). Następnie w 1614 została ponownie wydana za mąż, za Mehmeda Paszę. Małżeństwo zakończyło się w 1619. W 1624 roku została wydana ostatni raz za Recep Paszę, małżeństwo trwało do śmierci Recepa, która nastąpiła w 1632r. Została pochowana w grobowcu Ahmeda I.

Miała syna i córkę nieznanych z imienia.

Nie wiadomo dokładniej jak wyglądała, ale miała mieć długie kręcone włosy oraz chodzić wiecznie obrażona. Według teorii tak po prostu wyglądała (jakby wiecznie była o coś zła, obrażona).

* Miała być jeszcze wydana 3 razy za nieznanych paszów. 

* Podobno widziała śmierć matki, a Kosem miała ją prosić o pomoc, jednak odmówiła i czekała, aż umrze. Miała jej wtedy powiedzieć, że cieszy się, iż umiera.

*Niektórzy twierdzą, że była sadystką i umiała uderzyć nawet mężczyznę. 

Atike Sultan, a właściwie Burnaz Atiker Sultan, urodzona 1614 roku prawdopodobnie w listopadzie jako bliźniaczka księcia Kasima. Zmarła w 1674 roku w Stambule. Pierwsze 3 lata spędziła w Topkapi, jednak gdy na tronie zasiadł Mustafa, a później Osman została odesłana do starego pałacu, gdzie mieszkała, aż do 1623 roku, bo wtedy jej brat zasiadł na tronie. Kosem miała wielokrotnie prosić Osmana, a później Mustafę o wydanie Atike za mąż. Osman nie wyrażał na to zgody, a Halime odciągała od tego pomysłu Kosem. Dokładnie nie wiadomo, kiedy została wydana za mąż, jednak najpewniej było to krótko po tym, jak Kosem zyskała władzę. Została żoną 3 mężczyzn:

-Cafer Pasza

-Koca Pasza 1633-1652 - małżeństwo było udane.

-Yusuf Pasza 

Prawdopodobnie miała tylko jedno dziecko i po porodzie nie mogła mieć kolejnych.

* Została pochowana w grobowcu Ibrahima I (Hagia Sophia).

Hanzade Sultan, urodzona 1609, zmarła 23 września 1650 roku. 

Ukochana córka Ahmeda I, najmniej pokrzywdzona córka Kosem. Matka miała chcieć ją wydać wielokrotnie za mąż, jednak Ahmed nie zezwalał na jej ślub, chciał mieć ukochaną córkę przy sobie. Hanzade umiała się podlizać ojcu, przez co wiele rzeczy dostawała od niego za nic. Nie miała dobrych stosunków z siostrami, bo te zazdrościły jej kontaktów z Ojcem. Miała być samotniczką, która cały czas spędzała głównie w ogrodach, a jej jedynym kompanem miał być Ojciec. W 1623 roku miała zostać oczarowana przez Bayrama Paszę, podobno od chwili, gdy go zobaczyła chciała być jego żoną (pasza miał być bardzo przystojnym człowiekiem). Podobno, gdy reszta córek Kosem dowiedziała się o skrywanej miłości Hanzade, każda z osobna poszły prosić Kosem, by wydała je za Bayramę. Kosem stwierdziła jednak, iż Hanzade nie miała jeszcze nigdy męża i to ona zostanie za niego wydana. W taki sposób we wrześniu 1623 roku Hanzade wyszła za niego. Małżeństwo było bardzo udane i szczęśliwe, Hanzade miała urodzić mężowi 4 dzieci. Bayrama zachorował i zmarł w 1638 roku. Hanzade miała załamać się jego śmiercią, a Kosem nie naciskała na nią, by wychodziła ponownie za mąż, jednak w 1643 roku wydała ją za Mustafę Pasze. Podobno starała się stworzyć udany związek. Zmarła w wieku 41 lat, niektórzy podejrzewają, iż popełniła samobójstwo z żalu po mężu. Została pochowana w Aya Sofia Cami.

Ibrahim Pasza

Ibrahim Pasza urodził się w 1493, bądź w 1495 roku w Pardze. Był bardzo wysokim mężczyzną, dobrze zbudowanym, nosił brodę i podobno szybko osiwiał. Nie wiadomo kiedy dokładnie został porwany, ale historycy zakładają, iż miał zaledwie kilka lat, gdyż jeszcze jako dziecko (bądź świeży nastolatek) przeszedł na Islam i przyjął imię Ibrahim. Jakim cudem z niewolnika trafił do szkoły pałacowej dla bogatych ludzi, którzy szkolili swoje dzieci na paszów, bejów itp. - nie wiadomo. Być może, jego rodzina, która go zakupiła, była na tyle bogata i chciała zapewnić mu przyszłość. W swojej "rodzinie" nie zastał długo, bo po kilku latach został odesłany do Anatoli i ponownie trafił na targ niewolników, gdzie zakupiła go pewna kobieta. Ibrahim miał tam spotkać; jeszcze księcia Sulejmana, gdy ten przebywał na polowaniu. Miał rzekomo grać na skrzypcach, choć nie jest to pewne. Inne wersje mówią, iż pisał poemat. Ta, czy ta wersja nie robi różnicy, ważne jest to, że zainteresował sobą Sulejmana do tego stopnia, że ten zapragnął mieć go przy boku. I jak sobie Sulejman zapragnął, tak też się stało. Miał nawet zapłacić za Ibrahima pokaźną sumkę kobiecie, gdyż ta nie chciała go oddać. Jak bardzo spodobał się Sulejmanowi, tak również szybko zyskał jego zaufanie. Ibrahim wielokrotnie uchronił go przed niebezpieczeństwem, a oprócz tego dzielił z Sulejmanem zamiłowanie do poezji oraz historii. Był marzycielem i wielokrotnie miał opowiadać Sulejmanowi, że widzi, jak przyjaciel zasiada na tronie i staje się najpotężniejszym władcą świata - mówił tak, żeby się mu podlizać. (Tak jakby trafił niespodziewanie w 10). Kiedy Sulejman zasiadł na tronie, natychmiastowo mianował Ibrahima swoim szambelanem. Wkrótce niespodziewanie awansował go na swojego wielkiego wezyra, a następnie wydał za swoją ukochaną siostrę. Według przekazów sami tego chcieli i wyprosili ślub u Sułtana. Ibrahim miał być wtedy bardzo cichym, wycofanym, spokojnym i skromnym człowiekiem,

co bardzo podobało się Sulejmanowi. Miał go wysłać w podróż do Egiptu, by ten zabił Ahmeda Paszę, który działał na własną rękę. Ibrahim był bardzo utalentowany militarnie i dyplomatycznie, przez co Sulejman miał być o niego bardzo zazdrosny. Ibrahim na przestrzeni lat bardzo się zmienił i stał się swoim całkowitym przeciwieństwem. Otrzymywał wiele nagród od Sulejmana: za sukcesy wojenne i dyplomatyczne, co sprawiło, iż stał się bardzo samolubny, pyszny i przypisywał sobie wiele talentów, których nie posiadał. Istnieje teza, że to Hurrem spowodowała śmierć Ibrahima, jednak jak już powszechnie wiadomo, jest to duży błąd. Owszem, Hurrem odegrała swoje przy jego śmierci, ciągłymi skargami na niego, czy wmawianiu Sulejmanowi, jaki to on jest zły. Podobno, sama miała mu pomóc w zabójstwie Ibrahima. Sulejman zastanawiał się jak obejść przysięgę, którą wcześniej miał dać przyjacielowi. Hurrem miała wtedy szepnąć Sulejmanowi, by zabił go w nocy, kiedy śpi, bo wtedy to tak jakby był martwy. Jednak Ibrahim sam sobie zawinił, gdyż stał się bardzo pysznym człowiekiem, który uważał się za najwspanialszego na świecie, a Sulejman już wcześniej był o niego zazdrosny. Było to więc tylko kwestią czasu, kiedy wydałby wyrok na Ibrahima. Szala goryczy została przelana podczas wojny z Persją, gdzie Ibrahim najpierw mianował się sułtanem, a następnie postawił ponad Sulejmanem, co bardzo miało go rozgniewać. Legenda głosi, że nazwał siebie panem, a Sulejmana tresowanym psem/lwem/marionetką w jego rękach. Ibrahim miał wytłumaczyć Sulejmanowi, iż w Persji na wojskowych mówi się Serasker Sultan, w co oczywiście Sulejman nie uwierzył, a jeszcze bardziej go to rozgniewało. Po całym zdarzeniu Sulejman wydał rozkaz uduszenia Ibrahima według metody, którą wcześniej podesłała mu Hurrem. Tak 15 marca 1536 roku Wielki Wezyr Ibrahim Pasza został zabity. Sulejman nakazał pochować przyjaciela daleko w lesie, aby został zapomniany, a on sam nie chciał wiedzieć, gdzie znajduje się jego grób. Najpewniej do końca życia miał żałować swojej pośpiesznej decyzji.


Miał najpewniej 3 dzieci, jednak istnieje teza, że było ich więcej, gdyż druga z bliźniaczek mogła być bliźniakiem, a to dziecko które nie było tym bliźniakiem miało urodzić się rok później.
- Huricihan ur. 1530
- Hanim, bądź Osman ur. 1530
- Mehmed, zmarły w dzieciństwie (możliwy).
- nieznana z imienia nazywana przez historyków Fulane, bądź brana za tą samą osobę co Huricihan.

Aktualny wygląd grobu Ibrahima.

* Istnieje teza, iż pewnego dnia Ibrahim wybrał się na plac niewolników, gdzie zauważył uśmiechniętą "Aleksandrę" Miało go to oczarować i stał bardzo długo, przyglądając się radosnej kobiecie, a następnie miał ją wykupić. Niestety, sam nie mógł mieć niewolnicy, bo był niewolnikiem. Podobno z wielkim bólem serca miał oddać ją Sulejmanowi, a przyszła Hurrem miała być jego wielką, niespełnioną miłością.
* Jako, że miał darzyć Hurrem wielką miłością, powstała teza, iż Bajazyd miał być jego synem, co jest wielką fikcją.
* Sulejman miał rzeczywiście obiecać Ibrahimowi, iż ie zginie z jego ręki, ale obietnicy oczywiście nie dotrzymał.
* Ibrahim miał być bardzo zazdrosny o Hurrem, z kolei ona była zazdrosna o niego (w sensie jego kontaktów z Sulejmanem).
* Był wychowawcą Mustafy.
* Znał włoski, grecki i perski.
* Lud uważał go za bezbożnika, gdyż miał stawiać w swoim pałacu posągi.