Halime Sultan

Halime Sultan urodziła się ok. 1571, bądź 1576 roku. Nie ma zbyt dużo dowodów na jej pochodzenie, jednak uważa się, iż była pochodzenia kaukaskiego, możliwe iż zachodniego(Abchazja) bułgarskiego, bądź albańskiego. Jej wcześniejsze imię jest również nie znane, jednak istnieją spekulację, iż mogła nazywać się Altunsah. Nieoficjalnie mówi się także, iż mogła być spokrewniona z Mahfiruze Sultan, poprzez jej ojca, który miał być Beyem, daleko spokrewnionym z wspomnianą powyżej sułtanką. Do niedawna nie było znane jej imię. W starszych zbiorach można spotkać się jedynie z określeniem: "Matka szalonego padyszacha", "Fulane", "Matka Mustafy" oraz nadanego jej przez historyków imienia "Fuld". Nie wiadomo kiedy dokładnie trafiła do haremu i jak wyglądało jej życie za czasów panowania Mehmeda III. Niektórzy twierdzą, iż mogła być nieoficjalną Haseki Mehmeda, jednak brak na to dowodów. Istnieją doniesienia, iż po śmierci Mahmuda otrzymywała 100 aspersów dziennie. Interesowała się astrologią oraz czarami. Chciała posadzić na tronie Mahmuda, jednak przez babkę (Safiye) jej syn został ostatecznie stracony. Pomimo tego w późniejszym czasie Safiye i Halime miały dobre kontakty, chcąc obalić Ahmeda, a posadzić na tronie Mustafę. Po śmierci Mehmeda III trafiła do starego pałacu. W 1617 roku dzięki współpracy z Kosem, posadzono na tronie jej syna. Stała się Valide Sultan i nieoficjalną regentką, miała otrzymywać  w tym okresie 3000 aspers dziennie.

Po obaleniu Mustafy trafiła ponownie do starego pałacu i otrzymywała w tym czasie 2000 aspers dziennie. Przez pewien czas była uważana za zamieszaną w zabójstwie Osmana II, jednak z biegiem czasu wiadomo, iż Halime była zbyt słaba  w samym haremie, a co dopiero w państwie. Ponowne posadzenie na tronie syna było jej na rękę, jednak nie była tu głównodowodzącą, prawdopodobnie gdyby nie pomoc zięcia - Kara Davuda Paszy i Kosem Sultan, Mustafa nie zasiadłby po raz drugi na tronie. W 1623 Mustafa został po raz drugi obalony, a Halime miała wybłagać życie syna: "Posadźcie na tronie kogo chcecie, lecz darujcie życie mego syna". Ostatecznie życie Mustafy zostało oszczędzone i ponownie trafił do Kafes, a ona sama ponownie do starego pałacu. Śmierć Halime jest równie zagadkowa jak całe jej życie i sama jej postać. Istnieją co najmniej trzy wersje jej śmierci: pierwsza przed synem w 1623, druga po synu za czasów panowania Murada IV, trzecia za czasów panowania Ibrahima I w 1644r. Która wersja by to nie była wiadomo, iż jej pogrzeb był bardzo skromny. Została pochowana w Hagia Sophia.

Dzieci:
- Mahmud: 1587 - 7.06.1603,
- Mustafa: 1591 - 20.01.1639,
- Nieznana z imienia córka:1594 -1678 (Hipotetyczna),
- Nienzana z imienia córka: ? - 1623 (W serialu określana jako Dilruba). 

Osman II

Osman II ur. 3 listopada 1604 roku w Stambule, zmarł 20 maja 1622 w Stambule, jako syn Ahmeda I i Mahfiruze Sultan. Z niewiadomych przyczyn został bardzo szybko odebrany matce i oddany do wychowania służbie. Mahfiruz starała się nawiązywać kontakty z synem, jednak ten zaczął odrzucać matkę, na rzecz jej przeciwniczki - sułtanki Kosem. Możliwe, iż obwiniał matkę za złe stosunki z ojcem. Nie zależało mu na poprawie jej bytu, gdy został sułtanem nie tylko nie wyciągnął jej ze starego pałacu (bądź z wygnania do Edirne), a to właśnie swą mamkę Daye Hatun uczynił Valide. Osman otrzymał bardzo dobre wykształcenie, władał płynie po arabsku, persku, grecku, łacińsku i włosku. Studiował Koran oraz pisał wspaniałe wiersze. Od najmłodszych lat lubował się w koniach, prawdopodobnie jego miłość do koni wywołała w nim Kosem, która równie jak on podziwiała te stworzenia. Jego pierwsze publiczne wystąpienie w siodle zostało zanotowane w roku 1613. Było to czymś nowym, gdyż zwykle małoletni książęta jechali w powozie. Osman popierał rozwój sztuki wojennej, zwłaszcza tych z uwzględnieniem koni. Jego mentor Hoca Omer Efendii wychowywał go głównie na opowieściach o wielkich zdobywcach; takich jak Aleksander Wielki, czy też jego przodek Sulejman Wspaniały, co spowodowało, iż rozmarzony

nastolatek, chciał być jednym z wielkich zdobywców. Osman zasiadł na tronie 26 lutego 1618 roku, w wyniku zamachu stanu i obaleniu jego wuja Mustafy. Na samym początku swego panowania podpisał traktat pokojowy z Safawidami. W 1621 roku Osman wyruszył na wojnę z Polską. Do historii przeszła bitwa pod Cecorą, gdzie zginął Stanisław Żółkiewski. Głowa polskiego hetmana na życzenie sułtana została powieszona nad wejściem do jego pałacu. Kolejna zapisana w historii bitwa, to bitwa pod Chocimem, która zakończyła się klęską wojsk Osmańskich. Załamany Osman popadł w depresje i obłęd. Zaczął obwiniać i prześladować Janczarów. Prawda, co do wojny była zupełnie inna. Co prawda Janczarzy zaczęli się buntować przeciw dalszej wojnie, jednak mieli w tym sporo racji. Osman nie przygotował swego wojska do mroźnych zim w Europie. Podczas jednej nocy zginęło mnóstwo żołnierzy, jak i samych koni, do tego ciągła głodówka jaką zapewnił sułtan swym poddanym, nie powodowała, ani zadowolenia, ani tym bardziej chęci walki. Po powrocie z wojny Osman nakazał zamykać Janczarskie kawiarnie, a następnie przestał wypłacać im należący się żołd. Osman pod sam koniec panowania, chciał udać się na pielgrzymkę, gdzie chciał zebrać wojsko, którym mógłby pozbyć się elitarnych żołnierzy. Kara Davud Pasza przekonał Janczarów do swych racji, ci rozzłoszczeni wtargnęli do pałacu, a następnie udusili go w Yedikule. Odcięte ucho Osmana krążyło po korpusie Janczarów.

Dzieci:
- Omer 20.10.1621-styczeń 1622
- Mustafa listopad 1622, zm. 1623, bądź według mało wiarygodnego źródła 1654 r.
- Zeynep listopad 1622, zm. 1623, bądź według mało wiarygodnego źródła 1703r.
- Nieznany z imienia książę mógł urodzić się 1620 roku, nieznane dalsze losy ostatecznie według mało wiarygodnych źródeł, mógł dożyć dorosłości  i nazywać się Ahmed.
- Nieznany z imienia książę ur. 1622, zmarły krótko po narodzinach.
*Według tureckich  historyków Osman nie pozostawił po sobie żadnego potomka, co oznacza ostatecznie, iż wszystkie dzieci zmarły, nie dożywając dorosłości.




Kobiety:
- Ayse Sultan,
- Ayse Meylisah Sultan,
- Akile Sultan,
- Fatma Sultan,
- Ayse Hanim.

Sultan Ahmed I

Ahmed - ur. 18 kwietnia 1590 roku w Manisie. zmarł 22 listopada 1617 roku. w Stambule. Ahmed urodził się jako czwarty syn - jeszcze księcia Mehmeda. Pierwsze 5 lat spędził w Manisie, następnie jego ojciec Mehmed III zasiadł na tronie. Ahmed jako czwarty syn miał bardzo małe szanse na tron. Mehmed III natomiast uwielbiał swego pierworodnego syna - Selima, w którym widział następce oraz w swoim drugim synu Cihangirze. Rok po przeprowadzce do Stambułu zmarł 15 letni Cihangir, a rok później 20 kwietnia 17 letni Selim. Ahmed uwielbiał spędzać czas z swym starszym bratem Mahmudem. Miała ich łączyć wielka więź. Mahmud został stracony 7 czerwca 1603 roku, w wyniku intrygi jego babki - Safiye Sultan. Ahmed nie mógł pogodzić się z utratą brata, nie zadowalał go również fakt, iż został księciem koronnym. Pół roku po śmierci Mahmuda, zmarł sułtan Mehmed III. Trzynastoletni Ahmed został posadzony na tronie. Ahmed został powstrzymany po objęciu tronu przed zabójstwem brata przez swą matkę - Handan. Lud jak i paszowie zgadzali się o uchronieniu przed śmiercią Mustafy. Głównym powodem oszczędzenia życia brata sułtana, był zbyt młody wiek Ahmeda i brak potomków, obawiano się przerwania linii dynastii. Ahmed był bardzo utalentowanym poetą, pisał wiersze - głównie liryczne i polityczne pod 
pseudonimem Bahti. Jednak był bardzo negatywnie nastawiony do innych typów sztuki, a w szczególności do malarstwa miniaturowego. Był człowiekiem bardzo pobożnym i próbował przywrócić poprzednie,  zasady panujące za czasów Sulejmana Wspaniałego m.in. zakaz spożywania alkoholu, wypłacanie jałmużny biednym oraz obowiązkowe uczestnictwo w piątkowych modłach. Ahmed był człowiekiem szeroko wykształconym, był świetnym szermierem, świetnym jeźdźcem oraz władał biegle w kilku językach.
Ahmed, oszczędzając życie brata wprowadził nowe prawo, podobne do prawa Senioratu, wprowadzonego później. Bracia sułtana zostali skazywani na luksusową klatkę i ochronę do momentu narodzenia się syna sułtana. Po urodzeniu się nowego księcia ochrona braci przestała istnieć, a sułtan jeśli miał taką ochotę, mógł skazać braci na śmierć. Ahmed próbował po narodzinach Osmana zabić brata, co najmniej  dwa razy, przynajmniej tyle zostało zanotowane. Raz przeszkodził mu w tym ostry ból brzucha, a ostatni raz ogromna burza, Ahmed uznał, iż to znak od wszechmogącego, iż nie zgadza się na śmierć Mustafy.

Jak wyglądała złota klatka? Była to specjalnie wydzielona część pałacu początkowo Starego, w późniejszym czasie Topkapi. Był to zespół 2-3, czasem 4 pokoi złączonych razem z zamkniętym wyjściem i jedynie małym otworem, aby dostarczyć tace z posiłkiem i napojem oraz Opium. Książęta zostawali tam zamknięci najczęściej z 2 nałożnicami, które nie miały możliwości zajścia w ciążę. Do ich rozrywki podawano "zabawki" dla dwulatków, które ograniczały ich rozwój. Czy książęta nie wychodzili, jest to dość ciężkie do określenia. Typowo takie było założenie złotych klatek, aby książę nie mógł wychodzić i zdobywać poparcia. Aczkolwiek już w 1604 roku istnieje wspomnienie widoku Handan wraz z pasierbem w karocy. Mustafa zostaje tam opisany jako "Jagnie prowadzone na rzeź", jednak w mało wiarygodnych źródłach znajdują się informacje, iż to nie Mustafa, a Sulejman, który wkrótce później zmarł. ( W innych źródłach istnieją różne wersje, daty śmierci Sulejmana i ogólnie nie ma pewności co do jego istnienia).

Ahmed rozprawił się z buntownikami Jalali. Prowadził wojny z Habsburagmi i Safawidami. Odnowił traktaty handlowe z Francją, Anglią i Wenecją oraz podpisał po raz pierwszy traktat z Holandia.

Ahmed ufundował meczet Sułtan Ahmed, gdzie uczestniczył po raz pierwszy w bijaniu kilofa w ziemię rozpoczynając budowę. Wkrótce lud zaczął się buntować, gdyż okazało się, iż błękitny meczet ma tyle samo minaretów, co wielki meczet w Mekce. Szejk Islamu poradził Ahmedowi ufundować dodatkowy minaret w Mekce, co też  zostało uczynione, a sprawa ucichła. Oprócz błękitnego meczetu Ahmed ufundował również dwa inne meczety po drugiej stronie Stambułu, aczkolwiek żaden z nich nie przetrwał dzisiejszych czasów.



Dzieci:
- Osman 3.11.1604 - 20.05.1622
- Mehmed 8.03.1605 -12.04.1621
- Ayse 1605 - 1657
- Fatma 1606 - 1670
- Handan 1607 - ?
- Hatice 1608 - 1610
- Geverhan 1608 - 1660
- Hanzade 1609 - 23.09.1650
- Orhan 1609 -1612
- Cihangir 1609 - 1609
- Selim 27.06.1611 - 27.07.1611
- Murad 27.07.1612 - 08.02.1640
- Esma 1612 -1612
- Hasan 1612 - 1615
- Bajazyd 12.1613 - 27.07.1635
- Zahide 1613 -1620
- Atike 1614 - 1675
- Husein 1614 - 1617
- Kasim 1614 -1 638
- Sulejman 1615 - 27.07.1635
- Ibrahim 05.11.1615-18.08.1648
- Cemre 1616-1620
- Zeynep 1617-1619
- Abide 1618-1675

Kobiety:
- Mahpeyker Kosem Sultan,
- Mahfiruze Hatice Sultan,
- Fatma Hatun,
- Sahnaza Hatun.

Naksidil Sultan

Naksidil Sultan - urodziła się prawdopodobnie 19 grudnia (jest też wersja 4 grudzień, bądź też  4-19 grudnia) 1768 roku. Miała być kuzynką pierwszej żony cesarza Francuskiego i nazywać się Aimée de Rivery. Urodziła się w bardzo bogatej rodzinie na wyspie (Martynika). Miała podróżować statkiem do szkoły, a pewnego dnia jej statek, podczas powrotu został zaatakowany przez Algierskich piratów. Została sprzedana i wysłana w podarku do pałacu Topkapi. Gdy była małą dziewczyną jej oraz jej kuzynce Józefinie, wróżka przepowiedziała, iż obie będą królowymi - jedna będzie władać wschodem, a druga zachodem. Tak też się stało - Józefina została żoną Napoleona Bonaparte, a Aimee żoną Abdulhamida. Do haremu trafiła ok. 1781/82 roku od razu, zachwycając swą urodą sułtana. W 1785 roku urodziła przyszłego sułtana Mahmuda II.
Przyjęła Islam i zostało jej nadane imię Naksidil, jednak kobieta przyjęła tylko niektóre zasady haremu, a przyjęcie Islamu dla niej nie istniało. Do końca miała pozostać wierna swej wierze, w czym dobrze się ukrywała do swego ostatniego dnia życia, gdzie przyjęła ostatnie namaszczenie z rąk księdza katolickiego. Doprowadziła m.in. do europeizacji Turcji oraz wprowadziła język francuski w haremie (podobno miała nauczyć syna jak i męża tegoż języka). Naksidil doprowadziła do poluzowania zasad haremowych m.in. kobiety mogły swobodnie wychodzić bez pytania do ogrodu, czy też urządzać sobie uczty na świeżym powietrzu, bądź pływać łodzią. Zmarła 22 sierpnia 1817 roku, została pochowana w meczecie Mehmeda II w swoim własnym grobowcu.

Ibrahim Pazan nie zgadza się z tym i uważa, iż Naksidil miała Grudzińskie pochodzenie i urodziła się w Kaukazie i od najmłodszych lat uczyła się w szkołach Imperium oraz wychowywała w pałacu.

Mehmed III Giray

Mehmed III Giray urodzony w 1584 r. prawdopodobnie Nogajskiej Ordzie. Jako syn Nurredina Saadata Giray'a i wnuk Mehmeda II Giray'a. Mehmed urodził się podczas wygnania jego ojca. W 1593 roku wrócił wraz z bratem - Sahinem na Krym. Jednak wkrótce po tym rozpoczął współpracę z rebeliantami, za co został skazany na 7 lat więzienia w Stambule. Około 1614 roku podniósł bunt przeciwko, panującemu obecnie Chanowi Canibeka Giray'a. Mehmed wraz z bratem cieszyli się dużym poparciem części Tatarów, którzy dążyli do usamodzielnienia i wyzwolenia od Imperium Osmańskiego. Canibek wysłał list do sułtana Ahmeda I, w którym zawarł  skargę na mianowanego w 1608 roku kałgę. Ahmed I nakazał złapanie i uwięzienie Mehmeda na czas bliżej nie określony, co w dużej mierze oznaczało, iż wyjdzie dopiero po śmierci samego sułtana, który wydał tą karę. Mehmed został uwięziony w 1614 roku i przebywał tam do śmierci Ahmeda I, czyli do 1617 roku, jednak nie mógł opuszczać Stambułu. W 1618 roku uciekł na Krym, gdzie wkrótce rozpętała się wojna między Mehmedem i Sahinem, a Canibekiem. Mehmed brał w dużej mierze udział w wojnach m.in. w oblężeniu Kaffe. Canibek został poparty przez wojska Osmańskie, a Mehmed wraz z bratem musieli uciekać na północne stepy. Wkrótce, jednak powrócili, a Sahin korespondował z Szachem Persji, gdzie uzyskał od Abbasa I poparcie.  W 1623 roku na przełomie wiosny/lata doprowadził do obalenia Canibeka i został mianowany Chanem Krymu, jednocześnie mianując swego brata na swego kałgę. W 1627 roku Sahin i Mehmed rozpoczęli wojnę z Katymirem Murzą, który zwrócił sie o pomoc do sułtana Murada IV, na co Murad się zgodził, chciał obalić Mehmeda  i przywrócić Canibeka. W swoim piśmie ustosunkował, iż będzie to kara za pychę i brak pomocy Osmanom, podczas wojny z Persją. Dlatego też, w 1628 roku Cainbek wrócił z wygnania i został mianowany ponownie Chanem Krymu. Mehmed wraz z swym bratem uciekł i wsparcia szukał u Zygmunta III Wazy, jako że wcześniej oferowali Polsce tzw. "Wieczne Przymierze", w którym było zawarte, iż za pomoc Polski w wojnie z Osmanami, należące do Osmanów Mołdawskie miasta, głównie Kilię, Tatarów i Białogród.  Zygmunt III odmówił podpisania tego przymierza. W 1628 roku po raz kolejny spróbowali przeciągnąć króla na swoją stronę, w zamian za pomoc, Polska miała otrzymać wszystkie łupy oraz odzyskać wszystkich jeńców, jacy zostali przez nich wcześniej pojmani. Zygmunt III przyjął tą ofertę i znaczna część jeńców wróciła do kraju, nie mniej jednak nie do końca wywiązał się z umowy na wojnę z Krymem i Osmanami; wysłał braciom w listopadzie 1628 ok. 4 tysięcy kozaków, którzy nie dotarli na Krym, a zawrócili zgarnąwszy łupy m.in. ok. 5 tysięcy koni. Na wiosnę 1629 roku znacznie liczniejsi Kozacy zjawili się na Krymie ok. 23 tysięcy i walczyli o tron dla Mehmeda. Początkowo Kozacy odpierali Ataki ze strony Osmanów i Cainbeka, jednak po pewnym czasie Mehmed III został oskarżony o zdradę i został zamordowany/poćwiartowany przez Kozaków. Pochowano go w Bakczysaraju niestety jego grób, nie przetrwał dzisiejszych czasów.
Jednak dla porównania poniżej wstawiam zdjęcie grobów Chanów Krymskich.
Przy grobach z mężczyznami Stele na nagrobkach są zwieńczone Czałmą, a z kolei na grobach z kobietami kłębkiem, bądź tzw. płaską czapką, zaś całe groby są ozdobione epitafiami najczęściej rozetami (winorośli, róże), symbolizujące życie wieczne ora cyprysami, symbolizującymi smutek. Wszystkie groby są robione na ten sam schemat, Stele od strony głowy są większe i zwieńczone ozdobami (nakrycie głowy) wraz z napisami.




*Mehmed III był bardzo silną osobowością, doprowadził do rozłamu, a raczej do uniezależnienie się od Imperium Osmańskiego, organizował wiele napadów na Polskę, wprowadził wiele reform politycznych przeciw Imperium.
* Sahin porozumiał się z Kozakami Zaporskimi i walczyli dla nich bez wiedzy Króla 2 razy (W sumie razem 4 razy).
* Początkowo Mehmed III, chciał się przypodobać Osmanom, dlatego w styczniu 1626 r. osobiście z 20 tysiącami Tatarów przybył na Podole. Tatarom  z bogatymi łupami i jasyrem udało się uciec na Mołdawię przed pościgiem ok. 13 tysięcy żołnierzy hetmana Koniecpolskiego. Żołnierze Koniecpolskiego rozprawili się tylko z niewielką częścią Tatarów, którzy nie zdążyli zbiec. Pojmano wielu jeńców, zdobyto rydwan chana ze szkatułą z listami i apteczką, 4 armatki, bydła, konie i wielbłądy. Sam Koniecpolski szczycił się tym "zwycięstwem", które nie było dokładnie takie jak opisywał. 
* 10 października 1624 roku, w Warszawie zostało zanotowane przybycie i spotkanie się z Królem Zygmuntem III Wazą, Sahina Giray'a.

Emetullah Rabia Gulnus Sultan

Emetullah Rabia Gulnus urodziła się ok. 1642 roku na Krecie, prawdopodobnie w miejscowości Rethymno (Kreta była pod rządami Wenecji). Urodziła się najprawdopodobniej jako Evmana Voria, a jej ojcem mógł być prawosławny ksiądz, pochodzący z Grecji. Istnieje również teoria, iż jej matka miała powiązania z Wenecką rodziną Verzzizi.  Najprawdopodobniej została porwana w1646 roku, podczas wojny na Krecie - Wenecji i Imperium Osmańskiego. Następnie jako niewolnica została oddana do haremu, gdzie otrzymała imię Mahpare. Jako jedyna sama przyciągnęła uwagę Sułtana Mehmeda IV. Sułtan obdarzył ją wielkim uczuciem, jednak później zakochał się w  Gülbeyaz, a Rabia stała się okropnie zazdrosna, co doprowadziło do morderstwa Gülbeyaz. Podczas gdy nałożnica siedziała na skale, patrząc w morze, ta miała do niej podejść i ją zepchnąć, inne wersje mówią, iż nakazała ją udusić, a następnie wrzucić do morza. Została Valide Sultan w 1695 roku, kiedy na tronie zasiadł jej syn Mustafa. Miała wpływy na synów oraz na ich politykę, zwłaszcza na Ahmeda III. W 1703 roku została odesłana do Edirne (według jednej teorii na własne życzenie - możliwe, iż stało się to wcześniej), jednak powróciła do Stambułu w 1703 roku po śmierci Mustafy, bądź z początkiem 1704 roku, gdyż jej 2 syn zasiadł na tronie. Mimo to nie wróciła do Topkapi, a do starego pałacu. Jednak nie była więźniem starego pałacu i wolno jej było na przemieszczanie się, co też czyniła. Często odwiedzała Ahmeda i pałac Topkapi, oprócz tego też i córki oraz była obecna na ślubie jednej z nich. Odwiedzała z synem również wielkiego wezyra i innych paszów. Ahmed pozwalał jej na podróże po Imperium, była częstym gościem Edirne oraz innych przy okolicznych prowincji. Miała odegrać wielką rolę na decyzję Ahmeda, na temat wojny z Rosją. Bardzo dużo udzielała się na ten temat i doradzała mu.  Zmarła 6 listopada 1715 (według jednej teorii w Edirne, innej w Stambule) prawdopodobnie z przyczyn naturalnych. Została pochowana w Meczet Yeni, który sama wybudowała.

Dzieci 

Hatice Sultan - ?

Mustafa II - ur. 6 luty 1664, zm. 29 grudnia 1703

Ahmed III - ur. 30 grudzień 1673, zm. 1 lipca 1736

Fatma Sultan - ?

* Istnieją podejrzenia, iż Rabia chciała zamordować Sulejmana II oraz Ahmeda II, kiedy byli jeszcze książętami, jednak Turhan Hatice miała ją powstrzymać. 

* Była Ostatnią Haseki w historii.

Sehzade Mehmed -Syn Ahmeda I

Sehzade Mehmed urodzony 8 marca  1605, zmarły 12 kwietnia 1621. Co prawda istnieje również wersja urodzin 3 sierpnia, jednak popularniejszą datą jest 8 marca. Co do daty śmierci Mehmeda również istnieją pewne nieścisłości, większość uznaje, iż była to data 12 kwietnia, a niektórzy 12 stycznia. Nie mniej, jednak według historyka prof. Feroza z uniwersytetu Yeditepe po przebadaniu wielu ksiąg spisanych w zbiorach pałacu jak i w zbiorach relacji ludności zaznacza, iż trafniejszą datą jest data kwietniowa. Między innymi dlatego, że dzień po śmierci Mehmeda nastąpiła wielka, okrutna i niespodziewana zima, co według większości jego współpracowników notuje, iż "niespodziewana" zima nie mogła nastąpić w Styczniu, gdyż pierwszy śnieg został zanotowany na przełomie października i trwał mniej więcej do Stycznia, bądź lutego. Niezbyt wiele wiemy o samym księciu Mehmedzie wiadomo , iż był chłopcem o jasnej cerze i brązowych włosach. Nie był mniej wykształcony, od swego starszego brata - Osmana, potrafił płynie władać greckim, jak i arabskim. Był również uzdolniony poetycko, pisał wiersze pod pseudonimem Sair.  Poniżej wstawiam wiersz, który ma być jego twórczością przetłumaczony z Osmańskiego na Turecki.

Başın yine dumanlı
Sende gibi sevdalı mısın?
Sende Allah gibi sevdalı mısın?
Sende Ferhat  sevdalı mısın?
Ne çileler çektim zalim felekten
Hayatımı geçirdiler kafes
gibi sever misin yürekten
Sende benim gibi sevdalı mısın?

 Tłumaczenie:

Wcześniej dymiąca głowa.

Czy jesteś (zakochana ew. kochasz ew. Miłości) jak ja?

Czy Bóg posłał nas w miłości?

Czy jesteś w miłości jak Ferhat? 

Wziąłem od losu cierpienie.

Spędziłem (ew. Spędzam) moje życie w klatce.

Jak szczerze kocham..

Czy jesteś (zakochana ew. kochasz ew. Miłości) jak ja?

Książę Mehmed po śmierci swego Ojca został zamknięty w klatce wraz z pozostałymi książętami i 

pozostał tam, aż do swej śmierci. Od 1618 roku został księciem koronnym, co oznaczało, iż zasiądzie na tronie, po śmierci swego starszego brata, jak ustalono pomimo, iż Osman pozostawi po sobie potomków. Mehmed i Osman nigdy nie byli wspierającymi się braćmi, a rywalizującymi; można powiedzieć na każdym kroku. Mehmed miał być zazdrosny o swą matkę, która darzyła Osmana według niego większym uczuciem, niż jego samego. Zazdrosny chłopak często doprowadzał do kłótni, chcąc zwrócić na siebie uwagę rodziców, od starszego brata. Chociaż są i osoby które uważają, iż to nie Kosem była jego matką, a Mahfiruze, jednak jest to bardzo mało prawdopodobne, gdyż między nimi byłaby zbyt mała różnica i nie byłoby fizycznej możliwości, aby to właśnie Mahfiruz była matką Mehmeda. Z kolei przeciwnicy Kosem uznają, iż ona nie mogła zostać jego matką, gdyż 1605 roku urodziła córkę Ayse, jednak nikt nie wykluczył narodzin bliźniąt. Sami przedstawiciele weneccy ujęli, iż Kosem jest matką drugiego syna Ahmeda. Ten fakt potwierdził Pietro Valle w swoich listach, w których napisał, iż Kosem została królową i matką drugiego sułtańskiego syna. Faktycznie, przekręcając jego imię na Mahmud.  Jeżeli w rzeczywistości Kosem nie była jego matką to możliwe jest również, iż matką Mehmeda była nieznana konkubina, która najpewniej szybko zmarła. Książę Mehmed miał wielkie poparcie i uwielbienie wśród janczarów. 

Istnieje wiele teorii dlaczego Osman miał wydać wyrok na swego brata. Najpopularniejszą teorią jest, iż wydał wyrok po powrocie, bądź na wyprawie Chocimskiej po otrzymaniu wiadomości o swej ciężarnej nałożnicy. Wiązało się to z tym, iż potwierdził swoją płodność, a co za tym szło - brat nie był mu już potrzebny, a po zabiciu koronnego brata, mógł oddać prawo tylko dla swych synów, co właściwie chciał dokonać, by tron przechodził z Ojca na syna, wykluczając braci. Jest też wersja, iż wśród Osmana pojawili się nieprzychylni mu ludzie, którzy podburzyli Sułtana przeciw swemu bratu, rozpowiadając plotki o domniemanym buncie Mehmeda. Według niektórych został zabity w obecności sułtana, do którego miał krzyczeć m.in.

"Życzę Ci, aby twoje panowanie było jedną wielką porażką!"

"Życzę Ci, abyś skończył gorzej niż ja sam!"

"Jako, iż umieram modle się do Boga, by odebrał Ci to co Ci dał!"

"Obyś zdechł szybko szczurze! 

"Obyś zginął gorszą śmiercią, niż mi wybrałeś!"

Po śmierci Mehmeda w korpusie janczarów wybuchły bunty, jednak swoje niezadowolenie okazywali zarówno zwykli prości, ludzie, którzy mieli obrażać za cenę własnego życia sułtana. 

Wielu ludzi uznaje, iż Mehmed nigdy się nie zbuntował, a po wydarzeniach z 1622 roku wypełniło się przeklęcie brata. Został pochowany w grobowcu swego ojca tuż obok niego.